ARTE-JOSÉ PIÑEIRO

José Piñeiro ( Marín ).
Coñecín a Piñeiro polos anos oitenta, cada certo tempo viña polo meu lugar de traballo, daquela o seu corpo xa estaba medio encorvado e recordo qu sempre tiña as mans molladas, quizais por algún problema nas súas mans, tiña a necesidade de ir ao baño cada certo tempo a lavalas.

A súa familia era moi coñecida en Marín, posuían un barco que era un dos mellores da Vila marinense, seguramente Piñeiro traballou na mar, non estou seguro, e debido á súa enfermidade deixou de facelo. A maioría das súas obras sempre estaban relacionadas coa xente e todo aquilo que tivese relación co mar.

Das súas obras teño estas catro en propiedade, gárdoas con moitísimo agarimo :

TEATRO NA PARROQUIA.

AQUELAS OBRAS DE TEATRO….

Ás veces cando estou enfronte ao ordenador fago un repaso de todo aquilo que fun publicando durante este últimos catro anos. Publicacións que en moitos dos casos son máis que nada unha fotografía e un pequeno texto referíndose aos que saen nela e pouco máis.

Hai uns días quédeime ollando unha foto de unhas nenas que no ano 1987 representaron unha obra de teatro, era pola época da festividade do Corpus.

Contactei con protagonistas e falamos telefonicamente sobre este evento que sucedeu fai máis de trinta anos…….

 

JJ….Ola veciñas, que recordos vos traen esta fotografía, este momento ?

…Uf ! Son uns momentos inesquecibles, parece que foi onte e xa van máis de trinta anos, trinta e dous, exactamente.

JJ…A quen se lle ocorreu a idea de facer representacións de teatro ?

Veciña 1…Todo saía de D. Manuel, o noso cura, a súa chegada á parroquia foi algo fantástico, sobretodo para os que eramos uns nenos naquel momento, él comezou a desenvolver unha serie de actividades que nos enganchou de tal forma que estabamos encantados. As excursións, xunto as alfombras florais, o teatro e moitas cousas máis, fixeron que a nosa mocidade fose unha época que nos quedou gravada por todo o ben que o pasamos.

JJ….Porqué creedes que decidiu facer obras de teatro ?

Veciña 2…Eu creo que a D. Manuel en principio tiña que gustarlle esa actividade, senón non a faría, penso eu, e despóis porque a actividade de teatro é unha maneira onde o neno goza vendo teatro, o neno sinte cómo están contandolle unha historia que él mismo está vivindo en directo, e fai que neses mismos momentos desarrolle a súa atención, dase conta que hai unhas normas básicas de comportamento ou experimenta o poder poñerse no lugar do actor. 

JJ….Entón D. Manuel, segundo vos,mirou unha forma de aprendizaxe de valores a través do teatro ?

Veciña 2….Si, eu penso que si. Todas as cousas que se fixeron naqueles anos partían de D. Manuel, as súas ansias por facer cousas, o interese que lle poñía, o poder traer cultura á parroquia, é unha persoa que sempre quixo enriquecer á parroquia con esta serie de actividades.

D. Manuel sabía que os nenos necesitaban dun adulto déselle unha funcionalidade ao que estabamos a facer, só así sabía que nos iamos a implicar. Porque facendo teatro gozabamos e de paso desenvolviamos aspectos de moita importancia, aspectos como a linguaxe, valores de respecto cara aos demais, o coñecemento da contorna a través da historia que representabamos nese momento….resumindo, que o pasabamos xenial e de paso esa actividade foi para nós moi importante no noso desenvolvemento cultural e persoal.

JJ….Que lembrades máis deses días ?

Veciña 1…A ver, a miña memoria non é mui boa que digamos……pero lembro que iamos todas as semanas a ensaiar, estabamos a desexar que chegase o día para ir ensaiar, jajajaja.

Tamén lembro que o día da estrea estabamos cunha tensión polas nubes, D. Manuel tranquilizábanos, dábanos seguridade e confianza en nós mesmos, e todo foi saíndo de marabilla.

JJ…E despois de trinta anos, que vos queda de recordo ?

Veciña 2…Quédame todo o bo que pasamos naqueles anos marabillosos, mira, non fai moito eu levei unha grata sorpresa. D. Manuel fíxome un agasallo, chamoume e doume un cartafol, nese cartafol estaban todos os guións das obras de teatro que se fixeron na parroquia, tíñaa gardada como ouro en pano.

Para min foi unha alegría enorme, que tivese ese detalle comigo é de agradecer.

JJ….Algo máis que engadir ?

Veciña 1…Que che vou a contar máis ! Quizáis que calquera das outras nenas e nenos pódenche dicir máis cousas, xa sabes o que che dixen, teño pouca memoria. Seguro que algúns dos protagonistas lembran moitas máis cousas que eu.

JJ…Grazas veciñas pola vosa colaboración por lembrar aqueles momentos.

Grazas a ti JJ.

 

QUEN SE ACORDA DE ESTE MOMENTO ?

CORRIA  O ANO 1987

Ana . Ursula . Bea. Celeste. Silvia. Gemma. María Dolores y Monica

 

hostal-zona-cafeteria-cocina-y-bodega-043

RESTOS ARQUEOLÓXICOS 

 
 
FONDOS ARQUEOLÓXICOS QUE SE ENCONTRARON EN CERPONZÓNS
(HOXE EN DÍA ESTÁN NO MUSEO PROVINCIAL)
 
 
 
 
Catalogación :
Objetos Nº inventario 015198
Designación Materiales de excavación
Título :
CERÁMICA COMÚN ROMANA. DEPÓSITO DA DELEGACIÓN PROVINCIAL DE CULTURA
CERPONZÓNS (PONTEVEDRA)
Descripción : 13 fragmentos de cerámica común romana.( 22/01/1999)
Hallazgo Pontevedra, Cerponzóns, San Vicente, Outeiro. Vigario 1998
Notas: Recogido por los servicios técnicos de la Delegación Provincial de Cultura de Pontevedra. Cronología Época Galaico Romana
Derechos Entidade Consellería de Cultura e Deporte.
Xunta de Galicia
 
 
 
Catalogación :
Objetos Nº inventario 015199
Designación Fragmento\cerámico
Título :
FRAGMENTO DE TERRA SIGILLATA, CERPONZÓNS (PONTEVEDRA)
Descripción : Fragmento de borde de vaso de terra sigillata, 22/01/1999.
Hallazgo Pontevedra\Cerponzóns, San Vicente,Outeiro. Vigario.1999
Categorías Fondo arqueológico Colecciones
Notas: Recogido por los servicios técnicos de la Delegación Provincial de Cultura de Pontevedra.Cronología ÉpocaGalaico Romana
Derechos Entidade Consellería de Cultura e Deporte.
Xunta de Galicia
 
 
Catalogación :
Objetos Nº inventario 015200
Designación : Tégula
Título : FRAGMENTO DE TÉGULA ROMANA. CERPONZÓNS
Descripción : Fragmento de tégula romana, 22/01/1999
Categorías Fondo arqueológico Colecciones
Hallazgo Pontevedra\Cerponzóns, San Vicente,Outeiro. Vigario.1998
Notas: Recogido por los servicios técnicos de la Delegación Provincial de Cultura de Pontevedra.Cronología ÉpocaGalaico Romana
Derechos Entidade Consellería de Cultura e Deporte.
Xunta de Galicia
 
 
 
   
 
Catalogación :
Objetos
Nº inventario 015245
Designación : Materiales de excavación
Título : SONDAXES ARQUEOLÓXICAS NO LUGAR DE VIGARIO, SAN VICENTE DE CERPONZÓNS (PONTEVEDRA).
Descripción : Lote compuesto por Cerámicas: Cerámicas Finas Romanas ( Sigillata Hispánica), Cerámica Común Romana, Cerámica Industrial Romana( fragmentos de dolia, tégulas, ímbrices, ladrillo y pondus) Cerámicas medieval, moderna y Contemporánea. Hierro: 2 Clavos y objeto indeterminado Bronce: Moneda y objeto indeterminado
Categorías Fondo arqueológico Colecciones, 04/05/1999
Pontevedra\Cerponzóns, San Vicente,Vigario.1999
Sondeo Notas: Dirección:Eduardo Rodríguez Saiz.
Cronología ÉpocaGalaico Romana Medieval Moderna Contemporánea Indeterminada
Departamentos Data Arqueología 04/05/1999
Derechos Entidade Consellería de Cultura e Deporte.
Xunta de Galicia
Resolución Consellería de Cultura 12.02.1999
Estado Data Conservación\Regular 04/05/1999
Entregado por D.Eduardo Rodríguez Saiz
Materiales Tipo material CerámicaMetal\BronceMetal\Hierro Numeraciones Número Tipo numera.VIG-99/1-392 Sigla Numismática Notas: Moneda de Bronce, probablemente moderna Sigla: Vig-99/391
 
 
 
 
 
Catalogación :
Objetos Nº inventario 015245-323
Designación Pondus Título : PONDUS. SONDAXES ARQUEOLÓXICAS NO LUGAR DE VIGARIO, SAN VICENTE DE CERPONZÓNS (PONTEVEDRA).
Descripción: Pondus cerámico de forma rectangular, con base plana.
Categoria Fondo arqueológico Colecciones 04/05/1999
 
 
Contexto de campo Sondeo Pontevedra, Cerponzóns, SanVicente.Vigario.1999
Sondeo Notas: Se encontraba dentro de una caja donde pone : Cerámica n. VIII. F. Séptica.Cronología ÉpocaGalaico-romana Departamentos DataArqueología 04/05/1999
Derechos Entidade Consellería de Cultura e Deporte.
Xunta de Galicia
Entregado por D.Eduardo Rodríguez Saiz.
 
 
 
 
 
 
 
Catalogación : Objetos Nº inventario 015245-361
Designación : Fragmento\cerámico Título FRAGMENTO DE TERRA SIGILLATA. SONDAXES ARQUEOLÓXICAS NO LUGAR DE VIGARIO, SAN VICENTE DE CERPONZÓNS (PONTEVEDRA).
Descripción: Fragmento de fondo de un recipiente de terra sigillata con pie anular de sección rectangular. En su cara interior conserva el sello de alfarero
Categoria Fondo arqueológico Cerámica, 04/05/1999
Sondeo : Pontevedra\Cerponzóns, San Vicente, Vigario.1999
Sondeo Notas: Se encontraba dentro de una caja donde pone: Cerámica n. VIII. F. Séptica.Cronología ÉpocaGalaico Romana
Departamento Data Arqueología 04/05/1999 Derechos Entidade Consellería de Cultura e Deporte.
Xunta de Galicia
Entregado por D.EduardoRodríguez Saiz.
Tipo material Cerámica Medidas Tipo medida Valo rUni. medida Parte descrita Longitud 7,00cm Lado más largo Altura1,90 cm.
 
 
 
 
 
Catalogación :
Objetos  Nº inventario 017885
Designación : Materiales de excavación
Título ESCAVACIÓN ARQUEOLÓXICA NO CONTORNO DO CAMIÑO PORTUGUÉS NO LUGAR DE CASTRADO. PK 0+980-1+050. EIXO ATLÁNTICO DE ALTA VELOCIDADE, TR. CERPONZÓNS-PORTELA (PONTEVEDRA).
Descripción : Lote heteroxéneo composto por: -Cerámicas: Olas de borde esvasado e labio plano, Fonte de perfil simple e labio plano con asa de pestana, cuncas, fontes, cántaros, Terra Sigillata Focense, Terra Sigillata Africana Hayes 76, Alcorta GT3, Alcorta GT4, Alcorta O6, Alcorta J2, Alcorta T1, ánforas Almagro 50; Cerámicas locais, común e de importación bizantina, bética e lusitana; Barro negro, pastas negras, grises, ocres, brancas e vermellas.-Líticos: Mans de muíño, meta de muíño circular, resto de talla de sílex sen retoques, prismas, buril, lascas de cuarzo e cantos rodados de granito e cuarzo.-Metais: Anaco de fibela escutiforme de bronce, cabeza de Acus Crinalis, anaco praca de bronce con remaches; varas de ferro, cravos e pezas informes.-Moedas: 1 moeda de peseta.-Materia Orgáncia: 2 anacos de coiro, 3 ósos.-Vidors: 166 anacos de vidro de cuncos acampanados, cores entre verde e amarelo.
 
Departamento
Data Arqueología 2011-03-22
Derechos Entidade Consellería de Cultura e Deporte.
Xunta de Galicia
Estado Data estado Conservación\Regular2011-03-22
Entregado por Dª.Lorena Vidal Caeiro.
Materiales Tipo material CerámicaMetal\Bronce Metal\Hierro PiedraPiedra\ GranitoPiedra \CuarzoPiedra\ Sílex Hueso Cuero Vidrio
Tema Arqueología\Galicia\Pontevedra
 
 
 
(Autorizada a súa publicación neste blog polo Museo de Pontevedra)
 
 
 
 
 
 
Fotografias extraídas de :http://serpenties.blogspot.com/search/label/ARQUEOLOX%C3%8DA%20EN%20CERPONZ%C3%93NS

1º CONCURSO DE REDACCIÓN E DIBUXO ” O MILENIO DE CERPONZÓNS”

ENTREGA DE PREMIOS DO 1º CONCURSO DE  REDACCIÓN E DIBUXO 

 ” O MILENIO DE CERPONZÓNS”

A Asociación de Veciños O Chedeiro de Cerponzóns, xunto coa colaboración da Concellaría de Educación do Concello de Pontevedra, co motivo da celebración do Milenario da parroquia de Cerponzóns, convocou o 1º Concurso de Debuxo e Redacción Escolar “O MILENIO DE CERPONZÓNS”.

Para poder participar neste concurso pedíase que os nenos e nenas que quixeran participar tiveran relación coa parroquia, por haber nacido, por vivir en Cerponzóns, por ter familia etc.
A temática que se pedía para poder participar era que tivera de algún xeito referencia a parroquia de Cerponzóns.

Este pasado venres 13 de Setembro, as 19:00 horas, tivo lugar no Centro Social de Cerponzóns a entrega dos agasallos que desde o Concello de Pontevedra e da Asc. de Veciños tiveron a ben concederlle as nenas e nenos que participaron no Concurso.

Cando desde a Asociación de Veciños comezamos a preparar a progamacion relacionada con motivo da celebración do Milenio da Parroquia pensamos que os veciños máis pequenos da nosa parroquia tamén debían de ter o seu momento.

O concurso era unha forma de poder ir coñecendo como ven os máis pequenos o lugar onde viven, que pensan, que saben etc. e necesitabamos para iso a colaboración dos seus pais e demais familiares.

A todos estes familiares que colaboraron connosco para levar a cabo este concurso, dámosvos as grazas pola vosa colaboración para implicar a estes pequenos de Cerponzóns en que comecen a ter contacto con todo aquilo que lles rodea na súa vida cotiá.

Non esquezamos que en poucos anos, eles serán os que estarán levando as rendas das asociacións da nosa parroquia.

TRABALLO DE REDACCIÓN REALIZADO POR SILVIA ( 12 anos)

SAN VICENTE DE CERPONZÓNS

Ola, son Silvia de San Vicente de Cerponzóns.

Hoxe estou aquí para contarvos como é a miña parroquia, xa que esta cumpre mil anos.

A miña familia cóntame que San Vicente cambiou moito, por exemplo : antes o normal era ver carros grandes tirados por vacas, agora o normal é ver tractores, motocultores, coches, camións….antigamente o millo moíase nuns muíños de pedra situadas o carón dos ríos para que poidesen funcionar coa forza da auga. Aquí había moitos que agora non funcionan porque cada veciño pode ter un máis pequeno é eléctrico na súa casa. Pero non só ese tipo de cambios, tamén hai outros para mellorar a aldea como as estradas, novas construccións….

Cando me contan as historias estou moi atenta, gústame saber como era a miña parroquia. Aos meus futuros fillos e netos tamén lles contarei como evolucionou esta. Pero antes contareivos como é.

San Vicente é unha aldea moi bonita, os seus montes están cheos de vexetación, a verdade é que son fermosos, mire donde mire sempre hai verde.

Outra característica é que na zona de Cerponzóns pasa un río chamado río Rons onde antigamente os rapaces bañábanse nel. Este río desemboca no río Lérez.

O monumento que destaca é a Igrexa, sitúase no alto da parroquia no lugar de Tilve. A entrada principal desta está composta por unhas anchas escaleiras despois delas, aos lados, hai unhas palmeras e uns farois. A esquerda da igrexa está o cemiterio e un pouco máis para diante hai uns parques para xogar e outro con máquinas para facer exercicio. Na parte de detrás ten un palco e unha explanada donde, habitualmente, empregase para as festas.

Unha tradición que tíñamos era os maíos. A noite anterior á da festa preparábase o maio co fiuncho, flores, ovos baleiros etc. Ao día seguinte levábase á praza do centro da cidade e xunto cos maios das demais parroquias facíase un concurso ( algunha vez gañaron).

Outra tradición que temos son as alfombras, desde que chegou Don Manuel á parroquia, sobre 34 anos atrás, empezouse coa elaboración delas. Para os que non saiban o que é a continuación poderano ler : polo Santísimo debuxamos arredor da Igrexa uns debuxos que simulan alfombras. Entre todos, con materiais da natureza ( follas moídas, os pétalos das flores, cunchas, pedriñas….) decoramos os debuxos. Despois, os nenos que fagan a primeira Comunión pisan as alfombras durante a procesión.

Na parroquia temos unhas asociacions que entre elas e os veciños están a facer cousas para ir mellora do pouco a pouco.

Non sei que máis vos podo contar, xa que ainda son pequena e esto que sei é polo que me contan algunha xente maior da familia e amigos.

E así remata este relato da parroquia de San Vicente de Cerponzóns.
Silvia…..

TRABALLOS DE DIBUXO :

Enma (5 anos) :


Lucas (8 anos) :


Noa (11 anos):


Carla (13 anos):

FOTO DE GRUPO 13/09/2019 :

O Concellal Agustín Fernández, acompañado por directivos da Asc. de Veciños O Chedeiro e polas nenas e neno que participaron no Concurso.
O concelleiro de Educación comentaba na entrega de premios que estaba moi contento con esta iniciativa levada a cabo pola Asociación de Veciños, ademáis miraba mui fundamentales estas iniciativas, e según él deberian ser realizadas en todas as parroquias.

Unha parroquia modesta e pequena como Cerponzóns vén desde fai un tempo realizando unha serie de actividades que teñen como eixe fundamental o consolidar cada vez máis a participación dos veciños na vida da parroquia.

Tamén indicaba o Concellal Agustín Fernández, que desde as administracións débense ofertar os servizos necesarios e adecuados, e ademáis o poñer en valor ás parroquias, cada unha delas coas súas propias características.

Terminaba Agustin Fernández felicitando a todos en xeral e ademais propoñendo que se siga con estas iniciativas e que desde a asociación de veciños transmítaselle a todos os nenos e nenas o agarimo e a experiencia por todo o noso.

Como ben dixo a Presidenta da Asociación de Veciños O Chedeiro, Liliana Casás : FACENDO CANTEIRA !!!

A nova do Concurso no Diario de Pontevedra (14/09/19)

ARTE- VICTOR OTERO

VÍCTOR OTERO, PINTOR


Coñecín a Otero alá polos anos oitenta, sempre o vía co seu cartafol de traballo debaixo do brazo, no seu interior unhas cantas obras a plumilla, a súa técnica preferida, paseando de arriba abaixo buscando un posible comprador, algunhas veces viña ata o meu posto de traballo situado na Praza de Curros Enríquez. Co seu eterno sorriso ofrecíame algunha obra “a un prezo especial para min “, Otero era moi popular na nosa Pontevedra, un home educado, con gran cultura e que gustaba de ir sempre ben vestido.


Nunca souben muito da súa vida privada, non era home de comentar aquilo que non quería que se soubese, e si ás veces preguntáballe algo persoal  sempre che contestaba con algo relacionado coas súas obras, parece que foi onte, nestes días de chuvias vénme ao recordo velo co seu gabán, o seu inseparable pitillo nunha man e o seu cartafol na outra.

Normalmente adoitaba estar nalgunha cafetería da nosa cidade, entre café e copa era habitual velo no Carabela creando algún traballo, unha eira , un paisaxe….tamén frecuentaba estar no Bar Paris, xogando unha partida de cartas, alí solía velo e quedábamos de negociar no meu choio o precio da obra que me ofrecía, o mediodía era habitual velo tomando unha cunca no Parvadas….ou a hora de comer na rua da Virxen do Camiño, na casa de comidas Durán, máis coñocido como A Porcona.

Otero cos seus amigos do Bar Paris, nunha entrega de trofeos do Cto. de Tute

Preguntando estes días ás miñas amizades que tamén coñeceron a Otero fun recollendo o pouco que sabemos da súa vida, algúns me din que era natural de Padrón, en cambio outros de Vilagarcia, eu inclínome polos comentarios de algúns coñocidos meus que dixeron que era natural de VILAGARCIA, tamén comentando sobre él todos opinamos o mismo do pouco que falaba da súa familia, e do pouco que falaba algunha vez era sobre a súa nai, tíñalle tal o agarimo que a tiña nun pedestal, tamén recordo que me dixera un día que tiña un fillo, pero pouco máis me falou sobre él.

Otero con Carlos Vidal, da cristalería Vidal, donde Otero enmarcaba muitas das súas obras.
 

Algunhas das súas obras chegaron a estar expostas en galerías de arte, unha delas a Galería Grife Escoda en Barcelona. A súa achega foron tres obras fechadas entre os anos 84/86, unha a plumilla, outra carboncillo e unha sanguina, as tres relacionadas con temas galegos.

Son varias as amizades que me enviaron fotografías dalgunha das obras de Otero , aquí vou expoñéndoas grazas á colaboración das miñas amizades que mas enviaron.

Obra de Otero, que ten a súa historia….
Esta obra de Otero ten a súa historia, unha tarde Otero veu a visitarme, gustaba de ollar ás últimas modas que chegaran a nosa tenda, de paso sempre intentaba venderme algunha plumilla.

Pero esta vez a Otero gustoille unha chaqueta a cadros de cores azuis turquesas, a min gustoume a pintura das mulleres, e chegamos a un acordo……..
Aínda que non sei moito da súa vida, nin son crítico de arte permítome en comentar que a maioría das obras de Otero foron a través do debuxo a tinta utilizando para iso a plumilla, con ela, Otero era un artista consagrado, o seu estudo sobre os trazos que obtiña nas súas obras quedaron reflectidas en todas as súas pinturas que moitos pontevedreses temos nas nosas casas.


FOI POLO ANO 1999 CANDO LLE PEDIN QUE MI FIXÉSE UN TRABALLO ” ESPECIAL”, QUERÍA QUE ME FIXERA A PLUMILLA A IGREXA DE CERPONZONS :


Gran ensayista no que se refire á combinación de trazos, obtendo tramas que creaban uns efectos precisos de sombras e “grises”.

Tamén Otero era un maestro na pintura o óleo, esta obra gardoa con muito agarimo, era unha das miñas preferidas, a primeira vez que a vin tiña exposta no seu salón do piso de Campolongo donde vivíu durante uns anos, este cadro que terminei por mercar a Otero e un paisaxe do lugar de Moreda (Asturias) :


Os seus últimos anos foron ” grises”, quizais a necesidade fíxolle realizar algunha “mala obra”, pero quédome con todo o bo, que foi moito.

A última vez que souben de Otero é que estaba no Asilo e ao pouco tempo decateime do seu falecemento, del quedáronme as súas obras e o seu eterno sorriso.

ARTE- GELUCHO PUGA

Recordando a un amigo.

Gratos recordos de Gelucho, un pequeno gran home, natural do lugar da Piolla.

Foto de http://vellapontevedra.blogspot.com/2013/01/gelucho.html

Na praza da Ferrería tiven certa relación con Valentin, o castañeiro,  Dimas, o dos xeados, un pouco máis de relación tivena con Luís Pontevedra, o limpiabotas, que o adoitabas atopar debaixo dos soportais, sentado no seu banquiño o carón do ultramarinos Beledo, Luis de cando en vez viña por xunto miña para falar dalgunha cousa que lle sucedía, muitas delas non boas por certo, algunha xente metíase con él, e non foi nin unha nin duas as veces que entraba chorando pola tenda, eu si non tiña xente na tenda intentaba consolalo como podía dandolle consello. E por suposto tamén tiven relación con María a do Carrillo, toda unha institución na praza.

María, dicían algúns que parecía unha bruxa con aquel mal carácter que adoitaba ter, quizais porque os nenos sempre lle estaban facendo das súas, mentres uns pedían polo portelo dianteiro do kiosko, outros lle estaban roubando pola parte traseira.

O seu forte carácter foi quizais o causante de que moitos nenos e nenas fixésense tamén clientes de Gelucho, moito máis educado e de mellor trato con todos os pequenos que se lle achegaban a xunto él.

No seu pequeno kiosko da Ferrería estivo durante anos Celestino Puga, máis coñecido como Gelucho, o seu kiosko e o de María eran lugares por onde pasabamos todos os días , sempre iamos ás gominolas, pipas, chicles….etc.

Casi todolos días antes de entrar no colexio de Buela, sito na Praza de Mendez Núñez, un grupo de compañeiros visitábamos a Gelucho ou a María, así durante todo o curso…..

Co paso dos anos a miña época de estudante quedou atrás e pronto comecei a traballar nun establecemento de venda de confección, moi preto de onde estaba situado Gelucho, a miña empresa de nome Peral estába situada na Praza de Curros Enríquez e a miña parada durante anos antes de entrar a traballar pola mañán foi a Cafetería Pasaje, alí volvémonos a atopar de novo Gelucho e máis eu.

Recordo coma se fose hoxe as nosas charlas no Pasaje, alí pasabamos momentos inesquecibles, Gelucho falabame dos seus libros, das súas pinturas, da vida pontevedresa….gardei con muito agarimo os seus consellos, sempre bos.

Dou a casualidade que a súa vivenda, situada no Barrio dos Salgueiriños atopábase a uns cen metros da miña, un día Gelucho coñocendo donde eu vivía invitoume á súa casa , falamos coma sempre das cousas do día a día e de paso mostroume as súas pinturas, e con todo cariño agasalloume algunhas delas, hoxe en día gárdoas con moitísimo agarimo, foi o mellor agasallo que me puido facer.


Con esta lembranza quero homenaxear a ese gran home que viviu entre nós.

Máis información sobre Celestino Puga ” Gelucho” :

http://vellapontevedra.blogspot.com/2013/01/gelucho.html

ARTE-Mercedes Nieto

DOAZÓN  DA OBRA

” O CAMIÑO REAL “

 


 

No día de onte  fíxonos entrega dunha das súas últimas obras á Asociación de Veciños O Chedeiro de Cerponzons a artista Mercedes Nieto.

Mercedes Nieto preséntase como unha pintora de trazos vigorosos cunha visión psicodélica, dándolle gran importancia á cor.

As súas obras realízaas sobre madeira de okume e utiliza pintura acrílica.

Desde a Asociación de Veciños O Chedeiro querémoslle agradecer a súa achega para unha das nosas causas relacionadas co noso patrimonio.

Aínda que nunca pon nome ás súas obras , esta vez sáltase a norma e propuxo que leve o nome de Camiño Real.

MERCEDES NIETO :

 

Es alentador haber asistido atentamente a la trayectoria de un artista y, tras haber vislumbrado para su obra un prometedor futuro, comprobar que los pronósticos se cumplen. Es el caso de Mercedes Nieto (Mecha). Artista pontevedresa, autodidacta, que se ha encontrado con la pintura -reencontrado es más correcto- en esa brillante etapa de la vida que se llama mediana edad.

Por eso tiene tanto mérito que en ese brevísimo espacio temporal, apenas un puñado de telediarios desde el comienzo de su actividad expositora, la pintora haya alcanzado un éxito tan notable entre la implacable “troika” que mide el trabajo de los artistas: público, crítica y ventas.

Hemos situado la obra de Mecha dentro del expresionismo abstracto, pero sabiendo que el propio Mark Rothko protestaba al ser encasillado en esa corriente hay que precisar, respecto a la pintura de nuestra autora, que será expresionista y abstracta si ella quiere. Después de todo, lo que parece un encuentro casual de colores que, partiendo de puntos dispersos, se entrelazan sin llegar a confundirse, podría representar un enorme gasterópodo sin concha que empieza a devorar la arena roja de la playa.

¿Es eso abstracto? ¿O es la interpretación realista de una imagen vista nítidamente en un sueño o afincada en uno de los mundos paralelos que describe la física cuántica? Quizá ahí se encuentre la clave: paisajes tomados de una naturaleza diferente donde la perspectiva depende de teoremas aún sin descubrir; fondos abisales que brillan con luz propia -desafiando la oscuridad del abismo marino- mientras graciosas criaturas endomingadas pasean plácidamente; microcosmos donde pequeños astros irregulares danzan en la atmósfera de la metrópoli planetaria…

Temperamental, dotada de movimiento gracias al magistral empleo del color y los contrastes, la pintura de Mecha suscita emociones y, según el espectador, se convierten en la retina en mundos animados o en narraciones de insólito -y a veces desgarrador- argumento. Una exposición, en suma, que refleja la madurez artística de la autora. Para disfrutar y reflexionar.

Roberto del Río

Escritor, Psicólogo, Crítico de arte, Escultor-Pintor

“Ante sus obras a veces nos preguntamos donde está y por donde entra la luz, hasta caer en la cuenta de que el cuadro es la luz plena, brillante en alarde y equilibrio de transparencias imposibles. En otras obras es barroca en la plenitud con una presencia permeable del color, la textura y el vértigo”

Luis García Rosales

La pintora se define como una artista de acción, dado que su obra está marcada por lo abstracto y los trazos fuertes y profundos. “Mecha” es autodidácta en la materia y lleva a cabo sus obras siempre sobre madera de okume y utilizando pintura acrílica. Además, todo el material que utiliza es ecológico. Sus cuadros tratan de ofrecer una visión psicodélica de la realidad a través de una intensa variedad de colores, a los que otorga una gran relevancia, y la degradación de tonos.( Faro de Vigo )

 


 

 

Entrevista en el Diario de Pontevedra :

“La gente que me compra los cuadros está acostumbrada a la explosión de colores”, afirma la pintora tras explicar que en sus obras usa las técnicas de acrílico o esmalte sobre madera y que éstas se deben tocar, porque el relieve de la obra también cobra protagonismo. 

Mecha no pone título a ninguno de sus cuadros porque afirma que ve “en el cuadro una cosa concreta, pero a lo largo de todos estos años y de todas mis exposiciones me he dado cuenta de que cada espectador ve cosas distintas y quiero saber qué es”.

Aunque empezó a pintar hace 31 años por placer, dejó de hacerlo hasta hace seis años, cuando se volvió a enamorar de crear y expresar a través de la pintura. Actualmente cuenta con más de 700 obras en su casa y ha vendido más de 3.000. 

La artista se basa en la lluvia y el granizo del invierno de Galicia, que está presente en la mayor parte de su obra, convirtiéndolos en caídas de color que alegran las estancias en las que están presentes y en las que “los espectadores no vean el mal tiempo”. 

”El cuadro se hace solo con el secado”, dice Mecha tras explicar que ella pinta rápido y por la noche, a veces hasta que amanece. 

Sus cuadros se pueden localizar en otros países, como Argentina, Italia, Portugal y Australia. Asimismo, ha sido invitada a exponer su obra en numerosos lugares del mundo, aunque ella siempre lo rechaza porque no le gusta viajar.

 

http://www.farodevigo.es/portada-pontevedra/2015/08/29/mercedes-nieto-mecha-dona-cuadros/1304263.html

http://diariodepontevedra.galiciae.com/noticia/576709/mecha-soy-la-unica-pintora-que-no-le-pone-nombre-sus-cuadros

 



ARTE- GOGUE

GOGUE

Gogue é o noso caricaturista máis internacional. 

 Inscribírono no Rexistro como José Ángel Rodríguez López, pero desde que publicou a súa primeira viñeta todo o mundo chámalle, Gogue.

Eu todas as mañás ao ler o Faro de Vigo , o primeiro que fago é ir á páxina onde aparece a viñeta de Gogue.E con él, e os seus personaxes fai que empece o día cun sorriso.

Que alguén do talento de Gogue preocúpese pola nosa causa é de agradecer .

Como normalmente facemos con todas aquelas persoas que establecemos comunicación por diferentes medios e comentámoslles o que a través da asociación estamos a levar a cabo fixemos o mesmo con Gogue.

Con el tivemos a oportunidade de enviarnos o seu apoio hai uns meses á nosa páxina https://www.facebook.com/pontemalvarcaminoreal/ , agora cando lle pedimos a súa achega de facer unha das súas creacións para a nosa sección de arte non o dubidou un momento :

TAMÉN FIXONOS A CARICATURA DE FLOREANO CELEBRANDO OS MIL ANOS :


VIÑETA PUBLICADA NO XORNAL FARO DE VIGO 1/04/2019



VIÑETA PUBLICADA NO XORNAL FARO DE VIGO 1/04/2020



VIÑETA PUBLICADA NO XORNAL FARO DE VIGO 25/07/2020


 

Colaborador diario de Faro de Vigo desde 1989, é o autor dos personaxes Floreano, Monchiña, Epifanio, Cachiña, Don Ramón O Cura e Fly. 

Colaboracións:

Black Agenda Report (Los Angeles)

Ghetto Fabulous (Los Angeles)

Fantasy Sports (New York)

MovieMaker Magazine (Los Angeles)

EastSunMagazine Renton-Washington

El Tiempo Latino del Washington Post.

Ten publicados varios libros, e acadado premios e mencións internacionais.

GRAZAS MAESTRO !

ARTE-Carmen Touza

CARMEN TOUZA


Onte tivemos unha reunión coa prestixiosa artista pontevedresa Carmen Touza.

Temos esperanzas de que se some á nosa causa coa creación dunha obra relacionada coa Ponte Malvar e o Camiño Real .

Somos coñecedores da súa ocupada axenda , pero temos desde este momento o seu apoio a que se restaure a Ponte Malvar e o seu contorno.

 

 


 

Desde moi nova sente unha clara vocación pola pintura, en 1965 trasládase a Alemaña, onde vive durante unha década, e onde adquire unha sólida formación pictórica. Alí coñece a Walter Womacka, co que establece unha adoitada amizade, realizando con el varios talleres de pintura no seu estudo de Berlín. Pola súa amizade con Womacka coñece a Gerhard Richter, un dos mellores pintores alemáns do momento, quen lle orienta na súa vocación e estilo e axúdalle na súa formación. Nos 80 coñece a Walasse Ting, famoso e desaparecido pintor chinés, nacionalizado norteamericano con quen comparte durante anos unha sólida amizade. Walasse ensínalle os segredos da pintura chinesa, que esta artista galega realiza na actualidade. De regreso en España, realiza talleres con Modest Cuixart, Guinovart, Eduardo Úrculo, Jaume Ponç e Jaume Coll, ex-decano da facultade de Belas Artes de Barcelona. Compaxina os seus estudos de pintura entre Alemaña e Tenerife onde decide instalarse. Regresa anos máis tarde á súa terra natal, Pontevedra. onde vive e traballa actualmente rodeada dun mundo de cheiros que lle transmiten as súas flores. 

A obra da internacional artista é coñecida en cidades tan distintas e dispares como as dos Emiratos Árabes Unidos: Dubai, Abu Dhabi, e Dohan ou as urbes chinesas: Beijing, Shangai, Taipei e Hong Kong….

https://youtu.be/eIRbFMVtYJs

 

ARTE-M.C. Lazzeri

M.C.LAZZERI

 

A NOSA PONTE MALVAR , OBRA DE M.C.LAZZERI.

Cando lle comentei a Cecy Lazzeri a idea que temos na Asociación non dubidou un momento en colaborar connosco.

Eu sabía que Cecy é unha namorada do Patrimonio , porque quen ama o Patrimonio ámase a si mesmo , e ela reflícteo nas súas obras.

Cecy é mejicana , vive exactamente en San Miguel de Allende , unha cidade pertencente ao estado de Guanajato.

Despois de pasar moitos anos de azafata nas Aerolíneas de Aeromexico , agora é mestra de Artes Plásticas .

E desde a preciosa cidade de San Miguel envíanos a súa achega .