22 de XANEIRO do 2017 , día do Patrón 

RECORDANDO ESTE DÍA .



Corría o ano 1980 , recordo que por aquel entón se constituía unha asociación de veciños composta por 21 persoas , veciños da parroquia que representaban todos os lugares dela, desde A Bouza ata Liborei, desde A Hermida ata O Bravo , pasando por Pidre , Tilve…..de todos os lugares de Cerponzons.

Na taberna por aqueles tempos era un lugar en que moitas veces reuníanse parte daqueles compoñentes , alí falábase , discutíase e chegábanse a acordos para a realización das necesidades que aqueles momentos eran os máis perentorios.

Fun testemuña de moitos debates , desde moi pequeno crieime entre aqueles veciños que tiñan ” peso ” na parroquia , incluído o cura Don Benito , asiduo á taberna dá Rons , onde era un gran afeccionado ás partidas de cartas .

Que se a obtención dun diñeiro pola venda da madeira do monte había que destinala para o ensanche de pistas máis necesitadas da parroquia , que se uns indicaban que era necesario investilo na Hermida , outros que se na Mean ….

algúns se inclinaban na colocación de puntos de luz , outros xa empezaban a reclamar un campo de fútbol en condicións , en resumidas contas , sempre buscando o mellor para a parroquia.

Como sempre había os negados , os que sempre tiñan algún pero , os que non se conformaban co que a maioría aprobaba e ás veces chegaban ás mans.

As imaxes dalgúns destes homes aínda as teño na memoria , a súa hombría demostrábana cando a súa poder de convicción coas palabras non eran suficientes e encerellábanse a tortazo limpo.

Ver aqueles veciños rodando polo chan non era agradable para ninguén e menos para un neno da miña idade , rompendo todo o que atopaban ao seu alcance , ver á miña nai angustiada , era a única muller que se atopaba sempre con estes fregados na taberna , observar como algúns tentaban separalos e levar de propina un bofeton aínda por encima , tantas e tantas vivencias !

Quizais por ser testemuña destas vivencias , non das pelexas , senón de ver como había moitos dos nosos antepasados que parte do seu tempo empregárono en traballar para a parroquia , quizais porque o meu pai estivo de tesoureiro por varios anos desta asociación que agora teño eu a honra de pertencer , ou quizais da influencia da miña nai por ser como era , sempre tentei contribuír en poder botar unha man nas diferentes asociacións , clubs , etc. ás cales pertencín .

E hoxe é un día polo cal estou satisfeito personalmente e non dudo que tamén o estarán as miñas compañeiras de asociación , por todo o afecto que tivemos con moitos dos nosos veciños , para os 4 membros da asociación á que pertencemos é o mellor pago que se nos pode facer , a consideración de facer algo polo ben xeral da parroquia e que cho agradezan da maneira que hoxe o fixeron .

Non somos 21 os compoñentes , somos catro , facemos o que nas nosas mans podemos realizar , pero tamén vos digo unha cousa , estou convencido de que cada vez seremos máis os que dunha maneira ou doutra seremos capaces de seguir realizando cousas por e para toda a parroquia de Cerponzons.



Domingo 22 de Xaneiro de 2017.

Sobre as dez da mañá foi cando cheguei á miña parroquia , pasei un momento pola Rons e funme ata a Igrexa , alí estiven un momento falando co noso sancristán Lis , o tempo non era moito do que dispoñía e falamos por encima das preocupacións e desgustos do seu traballo , a súa vida etc. Lis , querido veciño , noutro momento teremos que sentarnos e falar con máis detemento , interésanos o teu punto de vista e á tua achega é tamén ben recibida por esta asociación .

Estaba todo xa planeado do día anterior e funme para o lugar de Pidre , Lili foi destino á Hermida , ( por motivos diferentes hoxe só estabamos dous membros da asociación dispoñibles para este día ) .

Eran as once cando empezamos a percorrer os lugares máis afastados do centro da parroquia , así iriamos visitando a maioría dos lugares ata que chegase a hora da misa que era onde quedaramos.

Como realizaramos na festividade do Corpus un percorrido moi parecido , tentamos pasar por outros lugares que da anterior vez non pasaramos , dado o extensa da parroquia o tempo non dá para percorrer todas as casas como ben vos podedes imaxinar.

O que imos facendo desde a asociación é marcando os lugares que imos visitando e para o próximo ano iremos polos que non fomos , creo que entenderedes o noso proceder.

Ben , grazas ao gran invento do teléfono móbil , Lili e eu mantiñamos contacto en todo momento para ir sabendo un do outro como iamos levando as alboradas por O Bravo , O Cunchido , A Mean , O Castrado , San Caetano , Tilve , Liborei , Pidre….

Xenial ! Nin frío nin nada ! Entramos en calor ao pouco de percorrer un par de quilómetros !

Antes de empezar os percorridos os do grupo os Alegres e Lili puideron tomar un café que amablemente convidou Manolo , o propietario de Casa Villaverde.

Ao pouco empezamos , Lili pasábame unha gravación da música dos Alegres , eu enviáballe a dos Algures ! Competencia total ! Que se unha foto dos Alegres pola Hermida , eu enviáballe unha dos de Algures por Ou Vigario …

De súpeto ao son das gaitas os veciños empezaban a asomarse polas xanelas das súas casas , outros saían á porta da súa casa , uns poñíanse a gravarnos cos seus móbiles …..

As felicitacións non se fixeron esperar , e mentres algúns nos agradecían o achegar o grupo de gaitas ás súas casas , nós entregabámoslles unha invitación para a noite por se querían ir botar un baile á discoteca La Luna.

Un deses veciños quedou mirándome e díxome : é a primeira vez que no canto de vir pedir para a festa vides darnos o diñeiro a nós ( dicíao polo valor da entrada á discoteca ) , botou un sorriso e de súpeto pediume outra entrada porque tiña dous fillos casados .

O mesmo ocorríalle a Lili , unha veciña de nome Carmen , fíxolle entrega dun donativo , estaba emocionada por levarlle as gaitas pola súa casa , Lili enviábame un Wasap e comentábame o acontecido, preguntábame que faciamos se nos daban algún diñeiro ( nosa intención era a de non pedir nada , nos tempos que corren non están as cousas para andar a pedir ) .

Outra veciña máis , quedou de levarlle a casa de Lili , ao non ter nese momento dispoñible.

De súpeto a min pásame outro tanto, esta vez é polo Vigario , é Simón o que tamén quere colaborar e dános a súa achega .

Eu díxenlle a Lili que ese diñeiro usariámolo para pagar seguramente algo aos gaiteiros que veñen pola Diputacion ( se é que non lle pagan todo o que cobran por actuar ) .

Así fomos percorrendo a parroquia , cando se achegaba a hora da misa Lili tivo que indicar aos gaiteiros por onde tiñan que dirixirse cara á igrexa desde onde estaban , non tiña tempo para máis , o seu traballo comezaba en dez minutos e tíñase que ir.

Mentres tanto eu achegábame cos meus ata Casa Falcón , necesitabamos mollar a gorxa , e que mellor que facer un alto no camiño e tomar un viño cunha tapa de callos que amablemente nos puxo Manel.

Naquel momento había varios veciños tomando algo , un deles David Falcón , foi o que nos convidou á consumición de todos .

Despois os de Algures dirixíronse cara a Pidre , mientras eu facía a igrexa , alí estiven a entregar entradas e de paso charlando con varios veciños.

Por certo , desde a Asociación agradecemos a presenza da concelleira Pilar Comesaña.



Mentres se oficiaba a misa , no atrio da Igrexa quedamos uns cuantos veciños , o día ofrecíase para estar alí charlando e como ocorre nestes días sinalados poder atoparnos con veciños que hai tempo non nos viamos , este foi o caso por exemplo de atoparme co meu afillado José Ángel e a súa familia.

Ao pouco soaba o himno galego , o grupo de gaitas Os Alegres foron os que fixeron as honras .

Nada máis terminar saíron en procesión os fregueses xunto as figuras de Santa Lucia , San Antonio e o noso Patrón San Vicente .

Unha procesión con escasa participación comparada con outros anos , e iso que o día , como dixen anteriormente, estaba propicio para a celebración .

Non houbo fogos , espectáculo que gusta a moitos dos nosos veciños e que algúns deles así nolo fixo saber a nós como tamén fixeron eco nas redes sociais .

Teño que dicir que a min particularmente non me agrada nada o gasto que se fai en tanto fogo , digo en xeral , ese diñeiro investiríao noutro tipo de espectáculo na festa do patrón se chegase o momento.

O que si estou seguro que se alegraron de que non houbese lumes foron as nosas queridas mascotas que sofren tanto debido á alta emisión de ruído que produce a explosión dos fogos de artificio .

Unha das nosas veciñas comentaba que por parte da Asociación de veciños houbo un certo privilexio cun veciño , que lle levamos o grupo de gaitas á porta da súa casa , bo , pasamos por moitas máis casas claro pero….

Teño que dicir que si , que ten razón, que o fixemos intencionadamente .

Agora quero facervos unha pregunta e gustaríame que respondese todo aquel que coñece a traxectoria deste veciño.

A Asociación de Veciños , neste caso baixo a miña responsabilidade , decidiu achegarse a casa de ALBINO , creo que se merecía que os gaiteiros tivesen con él un momento especial.

E así foi , tomamos dirección á casa de ALBINO e íalles comentando aos gaiteiros quen era ALBINO e o que debemos estar agradecidos toda a parroquia pola súa traxectoria ao longo de tantos anos en ter a responsabilidade de encargarse ( xunto a outro veciño , q.e.p.d. , como foi Honorio ) da celebración de tantas e tantas festas.


Por iso pregúntovos , fixen mal en achegarme a xunto ALBINO ? , chamalo para que saíse a fora da sua casa , comentar unhas palabras con él e cos gaiteiros, facerlle unha fotografía , e dedicarlle un pasodobre ? Non e merecedor ALBINO deste momento ? 

Alégrome daqueles veciños e veciñas que gozaron deste día ao ver pasar e escoitar as alboradas , quizais sexa en todo o ano o que gocen das actividades que ofrecen as asociacións da parroquia , quizais eles non poidan gozar doutras cousas que outros teñen todos os días ao alcance das súas casas e eles por vivir moi afastados dos centros culturais que dispoñemos non son asiduos.

Espero que a próxima reunión de veciños acuda mais xente e así se enteran do que se fala e se di alí con respecto as festas , por poñer un exemplo .

Nada máis por hoxe , terei un apartado para comentar un tema relevante vendo a pouca afluencia de fieles a misa , a asistencia dos veciños aos actos litúrxicos , que pouca xente hubo o domingo , estamos a perder a fe ? 

Non imos á misa do Patrón porque non hai sesión vermouth ?

Don Manuel temos un problema.






AS FESTAS DO PATRÓN (Recordos da miña xuventude)

O DÍA DO PATRÓN , UN DÍA CHEO DE ILUSIÓN PARA CALQUER NEN@ DA PARROQUIA.

DENDE SEMPRE , CALQUER NENO OU NENA ESPERABA ESTE DÍA CON GANAS DE PÁSALO BEN.

ESTOS SON OS MEUS RECORDOS……


Os músicos pasando por diantre da Casa Rectoral, ano 1923

Anos 70..Esta noite pasada non durmín nada , pensando no día de hoxe toda a noite , son as festas da miña parroquia e os nervios invádenme. No armario a miña roupa recentemente comprada está a esperar o momento para que sexa lucida polo atrio e ante as posibles ” noivas ” que trataría de conquistar para a verbena da noite.

Prepárome e como o primeiro foguete do día vou camiño da igrexa , alí está xa esperándonos co seu posto a señora das rosquillas cos xoguetes , os chicles Cheiw , os palotes , pipas e tamen os petardos que mercábamos para ir facéndonos provisión deles e estar preparados para a noite e facer un pouco de barullo.

Ano 1923, procesión

Acólleme no atrio un nutrido grupo de músicos pertencentes á Banda de música de Lantaño e empezan alegrarnos o día co seu pasodobre Suspiros de España, Airiños Aires ou La Picara Molinera . De seguido a gran misa oficiada polo noso crego D. Benito acompañado de tres compañeiros de Alba , Lerez e Xeve , creo recordar .Como de costume os nenos estabamos situados no altar rodeándoo a él e os curas convidados á cerimonia.

Se o tempo permitíao os homes e mulleres sacaban en procesión aos santos que festexamos na parroquia e facian o percorrido de costume arredor da igrexa.

Ao recollerse de novo soaba a banda e seguidamente os foguetes facían acto de presenza no ceo de Cerponzons.


Ano 1923, Cerponzóns en festas.


Aí empezaba a algarabía para nós , pois empezabamos unha especie de competencia para ver quen collia máis canas con carrete , era un ir e vir , escaleiras abaixo e arriba , pola casa do crego, polas leiras etc.

De seguido iamos para casa , alí esperábanos unha comida especial que nos preparaba a miña avoa Ramona , a miña nai Carmen e a miña irmá , especialista en sobremesas e coles de Bruxelas, adoitabamos ter sempre algún invitado , a familia de Campañó,  os meus avós, os padriños, tíos e curmáns.


Cerponzóns en festas, ano 1923

Pero ás cinco da tarde a miña cabeciña  xa estaba no Chan do Monte , era o día do PARTIDO ! , o momento que estabamos a esperar todos ! Tiñamos que gañar sexa como fora ese partido ! 

Sempre que chegaban as festas os rapaces que daquela xogaban o fútbol no Chan do Monte acordamos uns días antes de xogar un trofeo con motivo das Festas Patronais.

Alí estábamos todos, os irmáns Losada, os Barragans, os do Caseiro, os Fariña, os Campos, os García,  Pepe O Chelo, Lito Porto, Juan José Cochon, Danielito, Juan o da Boca, Cambón…..e muitos veciños máis.


Lito Porto e Juan Jose Cochon

Unha vez falabamos cos rapaces de Lerez , outras cos de Berducido ou cos de Campaño….. Os de Campaño sempre tiñan un gran bloque , pero nós non quedabamos atrás. Alá ía eu correndo costa arriba para chegar puntual , estreabamos equipacion , a do atlético de Madrid , comprada por nós mesmos , daquela non tiñamos axudas ningunha , nin que decir ten que o trofeo tamén corría da nosa conta.

Partido de poder a poder , patadas tamén , recordo que daquela os laterais do campo estaban invadidos de toxos e unha patada con caída entre eles deixábanche a marca da derrota ou vitoria para lucila pola noite na verbena e quedar como un campión. Volvía para casa e preparábame para a gran noite , o meu baño , a miña colonia Varón Dandy, e a miña roupa especial “ligo esta noite ” .

Amenizaban a verbena Orquestra Florida ( con Manolo Alvite tocando a bateria) é Los Chicos del Jazz , de lo mejorcito que había naquel momento.

Era saír de casa e empezar a escoitar a música e o meu corpo empezábase a estremecer , escoitaba a canción que estaban a tocar e dábame rabia non poder estar á bailar, pero ao chegar alí todo cambiaba , xa me relaxaba , aquelas lámpadas , aquel palco feito de piñeiros e ramas que cubrían os laterais e o teito cunha gran lona negra , co poderío de luces vermellas , verdes e amarelas que traían Los Chicos del Jazz e que colocadas nas esquinas do palco daban unha espectacular vistosidade.

Pero antes de bailar había que tirar uns poucos de petardos e subirse nas barcas que había na entrada do cemiterio, unhas barcas que tirando daquelas cordas tratabas de balancearte máis que os adversarios de á beira e poder chegar o máis alto posible.


Veciñas da Parroquia, mediados dos anos sesenta do século pasado.

Antigüamente coñecíase como A Barquilla, a barca estaba suxeita ao eixo e os que subían competían por ver quen voaba máis alto. O encargado da atracción daba o primeiro empuxón e o resto era cousa de sentido común e inercia.

Seguidamente empezar a procura da moza que máis che atraía para estar a bailar , e así empezabas o baile con as mozas da parroquia , as mais guapas do mundo , atabiadas con fermosos vestidos que daquela estaban de moda , un dos vestidos que mais me gustaba era o que tiña M.N. , era estampado de frores.

Orquesta Florida, con M. Alvite.

De cando en vez achegábame ao posto que tiña pegado á igrexa o meu pai e botaba un grolo ao Fis Fas de laranxa.

De repente o cantante da Orquestra Florida anunciaba o resultado do partido celebrado na Chan do Monte , si era que habíamos ganado a xente aplaudía a rabiar , e si era o contrario ali estaban os de Campaño para facer eles barullo , que enoxo me daba cando perdíamos !

E así peza tras peza , con aquelas orquestras pasaba a noite , e despois o finalizar baixabas para casa cos veciños da Rons , de Pidre e de A Mean , ainda con ganas de facer algunha troulada polos camiños por donde pasábamos e pensando o ben que o pasaba, pero xa esperando con ganas inusitadas a festa do Santísimo para poder revivir o acontecido este día de San Vicente, e poder bailar coa miña moza.

Dedicolle estes recordos o señor Albino, a Honorio, Maquieira é demáis veciños que constituiron as comisións de festas en aqueles anos.